Ποιοι είναι οι κίνδυνοι που παραμονεύουν στα παιδικά αποκριάτικα πάρτι; Και πώς οι γονείς μπορούν να προφυλάξουν τα παιδιά τους, από ατυχήματα που μπορεί να προκληθούν από τις ίδιες τις στολές, ή τα αξεσουάρ τους; Απαντήσεις σε αυτά τα κρίσιμα ερωτήματα, δίνει με συνέντευξη της στο Πρακτορείο Fm η Έφη Κουτσάκου, μέλος του ΔΣ του Σωματείου Αντιμετώπισης Παιδικού Τραύματος.

Η κ. Κουτσάκου δίνει ακόμη χρήσιμες οδηγίες στους γονείς για την επιλογή των στολών, καθώς, επίσης, εξηγεί τι πρέπει να αποφεύγουν τα παιδιά που πάσχουν από άσθμα ή αλλεργίες, προκειμένου να μην επιδεινώσουν το αναπνευστικό τους.

Μακριά από κομφετί και σερπαντίνες, τα παιδιά με άσθμα και αλλεργίες

Δεν πρέπει να δίνουμε σε μικρά παιδιά κομφετί και σερπαντίνες, γιατί είναι εύκολο να καταπιούν όλα αυτά τα μικρά κομμάτια. Επίσης έχει παρατηρηθεί ότι η σκόνη, το υλικό που περιέχουν, μπορεί να προκαλέσει αναπνευστικό πρόβλημα, σε παιδιά που έχουν αλλεργίες ή άσθμα, δηλώνει η κ. Κουτσάκου.

Όχι σπρέι σε πολύ μικρά παιδιά

«Αναπνευστικό πρόβλημα σε αυτά τα παιδιά μπορεί να προκληθεί και από τα σπρέι. Για το λόγο αυτό καλό είναι να χρησιμοποιούνται σε ανοιχτούς ή καλά αεριζόμενους χώρους. Τα σπρέι περιέχουν εύφλεκτα υλικά. Ως εκ τούτου, πρέπει να φροντίσουμε, όταν παίζουν τα παιδιά με αυτά, να μην υπάρχουν κοντά εστίες φωτιάς, αναμμένα κεριά, ή τζάκι, γιατί έχουμε περιπτώσεις, που έχουν προκληθεί ατυχήματα και εγκαύματα. Ακόμη πρέπει να προσέχουμε να μην αγοράζουμε σπρέι που αναγράφουν ότι είναι για επαγγελματική χρήση, γιατί είναι πάρα πολύ επικίνδυνα. Και φυσικά επιλέγουμε πάντα προϊόντα που να αναγράφουν οδηγίες ασφαλούς χρήσης και εξηγούμε στο παιδί πώς να το χρησιμοποιεί. Κυρίως πρέπει να του πούμε ότι δεν πρέπει να ψεκάζει στα μάτια ή στο στόμα του άλλου παιδιού. Σε κάθε περίπτωση η χρήση τους δεν πρέπει να επιτρέπεται σε παιδιά μικρής ηλικίας».

Μάθετε στο παιδί να χρησιμοποιεί σωστά τα καψούλια

Είναι δύσκολο να απαγορεύσεις σε ένα παιδί να κάνει χρήση όλων αυτών των πραγμάτων, και δεν έχει και νόημα να απαγορεύσεις, αναφέρει η κ. Κουτσάκου.«Ωστόσο μπορούμε να τα υποψιάσουμε, να τα μάθουμε να τα χρησιμοποιούν, να μην είναι προς τα μάτια τους,ή προς ευαίσθητα σημεία του σώματος , και κυρίως όλα αυτά να χρησιμοποιούνται σε εξωτερικούς χώρους. Γενικώς τις απόκριες όσο περισσότερο είμαστε σε εξωτερικούς χώρους, κάπως καλύτερα προφυλασσόμαστε από όλα αυτά».

Ποιες είναι οι προδιαγραφές για μια ασφαλή στολή

Σύμφωνα με την κ. Κουτσάκου, τα μωρά πρέπει να αποφεύγουμε να τα ντύνουμε, γιατί η στολή μπορεί να τους προκαλέσει δυσφορία, ακόμα και αύξηση της θερμοκρασίας. «Καλύτερα να αρχίσουμε να ντύνουμε τα παιδιά μας αποκριάτικα,από την εποχή που αρχίζουν να περπατάνε, όχι όταν ακόμα είναι στο καρότσι. Η στολή κατά προτίμηση πρέπει να είναι κατασκευασμένη από βαμβακερό ύφασμα. Τουλάχιστον φροντίζουμε να μην είναι κατασκευασμένη από εύφλεκτο υλικό, γιατί έχουν συμβεί πολλά ατυχήματα. Σε περίπτωση τώρα που η στολή είναι από ανθεκτικό υλικό, είναι καλύτερα να φοράμε στα παιδιά, από μέσα ένα βαμβακερό ύφασμα, να μην έρχεται σε επαφή το δέρμα τους με τη στολή. Σημαντικό είναι η στολή να έχει το κατάλληλο μέγεθος, για να μπορεί να διευκολύνει το παιδί στο παιχνίδι και να μην το πιέζει, ούτε να είναι υπερβολικά μεγάλη. Όπως και τα παπούτσια το ίδιο, οι περούκες, αλλά και τα καπέλα. Να μην είναι μεγάλα και εμποδίζουν την ορατότητα του. Αν και οι περούκες, καλό θα ήταν να αποφεύγονται, γιατί ενίοτε προκαλούν κνησμό ή αλλεργίες. Επίσης δεν πρέπει να κρέμονται πράγματα από τη στολή που μπορούν κάπου να πιαστούν ή να γλιστρήσει το παιδάκι. Είναι καλό η στολή να μην έχει κουμπιά ή φερμουάρ. Είναι προτιμότερο να έχει το κούμπωμα το αυτοκόλλητο, ώστε εάν παραστεί μία ανάγκη, να μπορούμε να την αφαιρέσουμε πολύ γρήγορα. Επίσης να μην υπάρχουν κορδόνια γύρω από το λαιμό, την κουκούλα, το μανίκι ή και στο παντελόνι, γιατί πολλές φορές κινδυνεύουν να πιαστούν από κάπου, να τα πατήσουν και να γλιστρήσουν. Κουμπιά χάντρες και άλλα διακοσμητικά στοιχεία μπορούν εύκολα να αποκολληθούν από τη στολή και ειδικά ένα παιδάκι μικρής ηλικίας να τα καταπιεί. Επίσης αν μία στολή έχει σπαθί, βέλος, ξίφος, ή άλλο αντικείμενο θα πρέπει να βεβαιωθούμε ότι είναι εύκαμπτο. Τα καπέλα με λάστιχα χρειάζονται προσοχή, γιατί είναι στην περιοχή του λαιμού και μπορεί να το τραβήξει ένα άλλο παιδάκι και να προκληθεί, ατύχημα».

Καλύτερα όχι μακιγιάζ στα μάτια

Όπως μας λέει η κα. Κουτσάκου, είναι καλύτερο να χρησιμοποιούμε μακιγιάζ προσώπου με υποαλεργικές μη τοξικές βαφές. «Και είναι καλύτερο το μακιγιάζ, από τις μάσκες που μπορεί να εμποδίσουν την αναπνοή και την όραση του παιδιού. Καλό είναι να μην βάλουμε μακιγιάζ στην περιοχή των ματιών και οπωσδήποτε το βράδυ πριν κοιμηθεί το παιδάκι το αφαιρούμε με μία λοσιόν. Αν τώρα κάποιο παιδάκι επιμένει να φορέσει μάσκα, πρέπει να είμαστε σίγουροι ότι έχει μεγάλες οπές στην περιοχή των ματιών και στο στόμα. Κι επίσης όταν ανεβοκατεβαίνει τα σκαλοπάτια, η κινείται σε εξωτερικούς χώρους, καλό είναι να μη φοράει τη μάσκα, για να μην έχει εμπόδια στην ορατότητα του».

Δεν είναι ασύνηθες να αντιλαμβάνονται οι πολίτες πως οι γιατροί και όσοι ασχολούνται με την παροχή υπηρεσιών υγείας παραμελούν την βασική αποστολή τους, που είναι η προστασία των ασθενών, ωθούμενοι από με μία αρκετά διαδεδομένη σ΄ αυτούς τους κύκλους αμαρτία: την απληστία. Σε βιβλίο του Γερμανού χειρουργού Michael Imhof με τίτλο « Η καταπάτηση του όρκου των γιατρών, αυτοί που κάνουν δουλειές και η χαμένη τιμή των ασθενών», που εκτενώς παρουσιάζει το περιοδικό Focus, επισημαίνονται επτά θανάσιμα αμαρτήματα της σύγχρονης ιατρικής:
 
Αμάρτημα 1ον: Η εμπορευματοποίηση της ασθένειας και του πόνου.
Η οικονομική θεώρηση της υγείας έρχεται ολοένα και περισσότερο στο προσκήνιο, είτε αφορά εξοικονομήσεις ή κέρδη νοσοκομειακών φορέων, είτε αφορά ενδείξεις για επεμβάσεις ( π.χ. τοποθέτηση προσθέσεων σε αρθρώσεις) που θα μπορούσαν να μην γίνουν, αλλά γίνονται χάρη του κέρδους. Πιο αποκρουστική εκδοχή αυτής της πρακτικής: ο διαχωρισμός των ασθενών ανάλογα με το εισόδημα τους.
Και στην Ελλάδα έχουμε παρόμοια φαινόμενα. Η αρθροπλαστική ισχίου σε κατάκοιτο 90άρη δεν είναι ανέκδοτο. Ο αυξημένος αριθμός τοποθέτησης stent, επίσης. ( Ενδεικτικές αναφορές)
 
Αμάρτημα 2ον : Η απληστία των φαρμακευτικών εταιρειών.
Υψηλές τιμές σε φάρμακα που δεν έχουν ανταγωνισμό. Διαφορετικές τιμές από χώρα σε χώρα, διακίνηση φαρμάκων για μεγιστοποίηση του κέρδους, αποφυγή μεταρρυθμίσεων που θα εξορθολόγιζαν το κύκλωμα του φαρμάκου, είναι μόνο μερικές από τις εκφάνσεις αυτής της εκμεταλλευτικής πρακτικής εις βάρος ασθενών και ασφαλιστικών ταμείων.
 
Αποσύρσεις φτηνών φαρμάκων, περιορισμένος αριθμός χαπιών ανά συσκευασία, εξαγωγή φαρμάκων από τις ελληνικές σε ξένες αποθήκες, δυσφήμιση του καλού γενόσημου φαρμάκου, θα ήταν πρακτικές που θα μπορούσε να επιλέξει ο Γερμανός γιατρός αν ζούσε στην Ελλάδα.
 
Αμάρτημα 3ον: Η απληστία των γιατρών.
Εδώ ο συγγραφέας αναφέρεται μόνο σε μία πρακτική που έχει βρει μεγάλη διάδοση στην Γερμανία: να προσφέρουν οι γιατροί – συχνά ως διαμεσολαβητές- πρόσθετες υπηρεσίες, πέρα απ’ αυτές για τις οποίες πληρώνει το ταμείο των ασθενών ( όπως π.χ. πρόσθετες προληπτικές εξετάσεις, «φυσιολογικές» θεραπείες κ.λ.π.). Πολλές από αυτές τις παροχές, που πληρώνουν οι ασθενείς από την τσέπη τους, είναι άχρηστες. Το σύνολο του τζίρου αυτών των εξετάσεων ή πρόσθετων υπηρεσιών ξεπέρασε το 2012 τα 1, 3 δις ευρώ στην Γερμανία!
( Άντε να δούμε αυτή την πρακτική σε πλήρη ανάπτυξη και στην Ελλάδα. Μέχρι στιγμής κάτι τέτοιο το βρίσκουμε στα τηλεοπτικά κανάλια, ως κολλαγόνο, υαλουρονικό, όζον, μασσαζοκαλσόν, βιομαγνητάκια κ.λ.π.)
 
Αμαρτία 4η: Η διαφθορά στο χώρο της υγείας.
Εδώ αναφέρει τις παραπομπές ασθενών σε συγκεκριμένες κλινικές ή παρόχους ιατρικού εξοπλισμού ( με οικονομικό όφελος αυτού που παραπέμπει).
Αν ζούσε στη χώρα μας ως παράδειγμα τέτοιας συμπεριφοράς θα ανέφερε στην πρώτη θέση την παραπομπή για εξετάσεις (κυρίως απεικονιστικές) που δεν είναι απαραίτητες, τις παραπομπές από γιατρούς σε άλλους γιατρούς (κυρίως για χειρουργικές επεμβάσεις) κ.λ.π.
 
Αμάρτημα 5ον: Τα ηθικά προβλήματα.
Εδώ αναφέρει την περίπτωση του μεγάλου αριθμού μελετών που δημοσιεύονται και οι οποίες λίγο ή καθόλου δεν εξυπηρετούν τους ασθενείς. Κάνει αναφορά στις ελάχιστες ανεξάρτητες μελέτες ( οι περισσότερες που δημοσιεύονται έχουν την στήριξη φαρμακευτικών εταιρειών, π.χ. στον καρκίνο 1 στις 3 έρευνες υποστηρίζεται από φαρμακοβιομηχανίες). Μια άλλη πρακτική είναι η απόσυρση παλαιού φαρμάκου, η ελαχιστότατη αλλαγή στο μόριο του ( που δεν επιδρά στη βελτίωση της υγείας του ασθενούς) και η εισαγωγή του στην αγορά ως νέο φάρμακο με άλλη ονομασία και με πολύ πιο ακριβή φυσικά τιμή. Δεν πρόκειται για γενόσημα, αλλά για μαϊμού πρωτότυπα.
 
Και αυτό συμβαίνει και στην Ελλάδα. Επίσης για τις μελέτες αξίζει να αναφερθεί το πόσο εύκολο ήταν ( και πιθανώς είναι) το να διεξάγεις μία έρευνα για κάποια φάρμακα ( οι Έλληνες επιστήμονες έχουν συγκριτικά μεγάλο τέτοιο αριθμό δημοσιεύσεων)
 
Αμάρτημα 6ο: Η έλλειψη συμπόνιας από τους γιατρούς.
Αντί να στηρίζουν και να ανακουφίσουν τους ασθενείς ( π.χ. τους καρκινοπαθείς) στα τελευταία στάδια, οι γιατροί προτιμούν να τους χορηγούν επιθετικές θεραπείες που τίποτα δεν προσφέρουν, εκτός κάποιου οικονομικού οφέλους στους συνταγογραφούντες. Οι γιατροί δεν έχουν μάθει να συμπάσχουν, αλλά το αποφεύγουν κιόλας, για να μην εξουθενωθούν με την πάροδο του χρόνου. Και η ελληνική εμπειρία ( ιδίως στην ογκολογία) είναι παρόμοια. Θα πρέπει, όμως, να αναφερθεί ότι στο θέμα της άχρηστης θεραπευτικής παρέμβασης εμπλέκονται και οι συγγενείς που ζητούν φορτικά να κάνει κάτι ο γιατρός στον ασθενή, όταν αυτό το κάτι δεν έχει πια νόημα.  
 
Αμάρτημα 7ο: Η τρέλα της ιατρικής ότι όλα είναι γι’ αυτήν δυνατά.
Όλοι αρρωσταίνουμε. Αρρώστιες υπάρχουν άφθονες. Και αν δεν υπάρχουν, τότε συνηθισμένες παρεκτροπές από ένα αυστηρά και συχνά αυθαίρετα καθορισμένο φυσιολογικό, μπορούν εύκολα να προπαγανδιστούν ως παθήσεις και ανάλογα να αντιμετωπιστούν ιατρικά. Δηλαδή και ο υγιής με τέτοιες μεθόδους μπορεί να μετατραπεί σε ασθενή. Μία καθόλου κακή επένδυση.  Αν περάσουμε την αντίληψη ότι και ο άνδρας περνά κλιμακτήριο, σκέφτεστε πόσο χρήμα θα καταναλωθεί γύρω απ’ αυτό.
Το ίδιο που συμβαίνει με τις οστεοπενίες και την έλλειψη βιταμινών. Η αρρωστοποίηση της ζωής είναι μία νέα τρέλα στο πλαίσιο της απληστίας στο χώρο της ιατρικής.
 
Ευάγγελος Φιλόπουλος
Χειρουργός Δ/ντής Κλινικής Μαστού στο Αντικαρκινικό Ογκολογικό Νοσοκομείο Αθηνών
« Ο Άγιος Σάββας» και Γεν. Γραμματέας Ελληνικής Αντικαρκινικής Εταιρείας.
Μια νέα έρευνα που δημοσιεύτηκε στο επιστημονικό έντυπο ‘Obesity Research & Clinical Practice’ συμπέρανε ότι πλέον είναι πιο δύσκολο για τους ενήλικες να διατηρήσουν το βάρος τους σε κανονικά επίπεδα συγκριτικά με 20 ή 30 χρόνια πριν, ακόμα κι αν καταναλώνουν τις ίδιες θερμίδες και αφιερώνουν τον ίδιο χρόνο για άσκηση.
 
Οι ερευνητές εξέτασαν τις διατροφικές συνήθειες 36,400 αμερικανών από το 1971 έω το 2008 και το πρόγραμμα γυμναστικής που ακολουθούσαν 14,419 άνθρωποι από το 1988 έως το 2006. Αυτό που ανακάλυψαν ήταν ότι το 2006, ένας άνθρωπος που κατανάλωνε τις ίδιες θερμίδες, έτρωγε τις ίδιες ποσότητες πρωτεΐνης και λίπους και γυμναζόταν το ίδιο με ένα άνθρωπο το 1988, θα είχε δείκτη μάζας σώματος έως και 2,3 περισσότερο. Με λίγα λόγια, οι άνθρωποι σήμερα είναι 10% παχύτεροι σε σχέση με την δεκαετία του ’80, ακόμα κι αν ακολουθούν τις ίδιες διατροφικές συνήθειες και το ίδιο πρόγραμμα γυμναστικής.
 
Η αύξηση στα ποσοστά παχυσαρκίας δεν οφείλεται, απαραίτητα, μόνο στην διατροφή και στην δίαιτα όπως εξήγησε η καθηγήτρια κινησιολογίας στο πανεπιστήμιο York του Toronto, Jennifer Kuk: «Η έρευνα υποστηρίζει ότι εάν είσαι 25 πρέπει να τρως λιγότερο και να γυμνάζεσαι περισσότερο προκειμένου να μην πάρεις κιλά. Αλλά δείχνει επίσης ότι μπορεί να υπάρχουν και άλλες αλλαγές πέρα από την δίαιτα και τη γυμναστική που έχουν προκαλέσει την αύξηση στα ποσοστά παχυσαρκίας». Σύμφωνα με την καθηγήτρια, ενώ οι επιστήμονες ακόμα υποθέτουν ποιες είναι αυτές οι αλλαγές, το σίγουρο είναι ότι πλέον οι άνθρωποι είναι εκτεθειμένοι σε περισσότεροι χημικά (από τις συσκευασίες τροφίμων) αλλά και φάρμακα που μπορεί να προκαλέσουν αύξηση βάρους, να αλλάξουν τις λειτουργίες των ορμονών και να ‘μπερδέψουν’ το σώμα μας έτσι ώστε να παίρνει κιλά ή να διατηρεί το περιττό βάρος.

Ένας στους τρεις ενήλικες που παίρνουν βάρος την περίοδο τωνΧριστουγέννων χρειάζονται τέσσερις μήνες για να απαλλαγούν από τα περιττά κιλά, σύμφωνα με μία νέα βρετανική δημοσκόπηση.

Ο μέσος ενήλικας παίρνει δύο κιλά μεταξύ παραμονής Χριστουγέννων και Πρωτοχρονιάς, καθώς καταναλώνει υπερδιπλάσιες θερμίδες απ’ όσες συνιστώνται για να διατηρήσει σταθερό το σωματικό βάρος του.

Ωστόσο η νέα δημοσκόπηση δείχνει ότι μπορεί να φτάσει το... Πάσχα για να τα χάσει.

Στη δημοσκόπηση συμμετείχαν 1.000 εθελοντές, το 94% εκ των οποίων είπαν ότι τον Δεκέμβριο παραδοσιακά κάνουν διάλειμμα από τις συνήθεις διατροφικές συνήθειές τους.

Για το 44% από αυτούς το «διάλειμμα» διαρκεί όσο και η εβδομάδα από την παραμονή των Χριστουγέννων έως ανήμερα την Πρωτοχρονιά, αλλά για το 32% το... πάρτι διαρκεί τέσσερις εβδομάδες (ολόκληρο τον Δεκέμβριο).

Για το 18% οι μέρες της ανεμελιάς είναι μόλις τρεις (από την παραμονή έως και την δεύτερη ημέρα των Χριστουγέννων), ενώ μόλις το 3% είπαν ότι στις γιορτές δεν τρώνε περισσότερο απ’ ό,τι συνήθως.

Το 52% εξάλλου είπαν πως τρώνε και πίνουν ό,τι βρουν μπροστά τους με συνέπεια να ξεπερνάνε κατά πολύ τις 2.000 θερμίδες την ημέρα που θεωρείται ότι δεν παχαίνουν την μέση γυναίκα και τις 2.500 που θεωρείται ότι δεν παχαίνουν τον μέσο άντρα.

Η ημέρα της μεγαλύτερης... κραιπάλης είναι για το 29% ανήμερα τα Χριστούγεννα: στις 25 Δεκεμβρίου, είπαν, τρώνε και - κυρίως - πίνουνε τόσο πολύ, ώστε φτάνουν τις 8.500 θερμίδες.

Δεύτερη πιο παχυντική ημέρα αναδείχθηκε η δεύτερη ημέρα των Χριστουγέννων και τρίτη η παραμονή της Πρωτοχρονιάς.

Μοιραία λοιπόν το σχεδόν 24% είπαν ότι παίρνουν έως 1,5 κιλό στις γιορτές, το σχεδόν 39% από 1,5 έως 2,5 κιλά και το σχεδόν 21% από 2,5 έως 3,5 κιλά. Ένα 5%, εξάλλου, είπαν ότι παίρνουν πάνω από τέσσερα κιλά, ενώ ελάχιστοι (κάτω από 5%) είπαν ότι δεν παχαίνουν καθόλου.

Όσο εύκολο, όμως, είναι να παχύνει κανείς, τόσο δύσκολο είναι να χάσει τα νέα κιλά.

Μόλις ο ένας στους τρεις εθελοντές (το 31%) είπαν ότι κατορθώνουν να ανακτήσουν το παλιό βάρος τους έως τα τέλη του Ιανουαρίου. Το 24% χρειάζονται δύο έως τρεις μήνες για να καταφέρουν, ενώ το 34% χρειάζονται τέσσερις ολόκληρους μήνες, οπότε πια φτάνουν στο Πάσχα

Скачать шаблон Joomla с JooMix.org